VOLTAR A ÍTACA


PROXECTO FOTOGRÁFICO SOBRE O MAR E AS SÚAS XENTES

Ilustradora, caricaturista

Ulises voltou,
despois de todo,
a Ítaca.
As mans desfiguradas do meu pai agarran unha navalla prateada que corta
redes. Redes ameazantes, redes que son presaxio.
O mar sempre presente, aínda que non estea diante, aínda que sexa
soñando e espertes decepcionado coa ilusión de estar aló. Tras unha
montaña, outra montaña. Tras o mar, non hai outro mar.
Imaxinar caer ao mar con roupas de auga pesadas, sendo arrastrado cara ó
fondo e velo todo dende alí, con esa auga como único ceo posible.
Imaxinar coller folgos e saír.
Algúns homes dilúen as súas penas no mar. A súa inmensidade todo o
devora, tamén, en ocasións, a eles. A isto puxéronlle de nome naufraxio.
Un nunca sabe como sobreporse á perda absoluta.
Se os da costa imos ao interior desbalizámonos por completo. Perder o
mar é perder a referencia, desnortarse. As que nacemos no mar, levamos
unha rosa dos ventos tatuada no corazón. Ás veces esa rosa palpita,
palpita e fainos libres para chegar a Ítaca, aí, ese lugar ao que voltar.
Ulises saiu á aventura, perdeuse e regresou á súa illa. Esta exposición versa
sobre os regresos e a importancia de ter un lugar ao que facelo: o fogar. O
meu lugar está onde estea o mar, é así a miña árbore xenealóxica. Dende
as miñas avoas que traballaban descalzas nas conserveiras, aos meus avós
contramestres nos confíns do mundo e pescadores de sardiña no mar de
Bueu, o mesmo que marcou para sempre a un deles ensinándolle o
significado de perder a un irmán nos brazos. Miña tía Mucha dedicou a súa
vida a empacar peixe na fábrica de Massó e miña nai manipula, cada día,
peixe conxelado. Eu son filla de todas elas, e son filla de meu pai, que
deixou a parte da súa alma e os seus dedos no mar do Canadá. Malia
todo, meu pai, a pesar do frío, foi quen de voltar.
Ser xornalista non é máis ca ser aventureira, coma eles. Ser filla da ledicia e
do medo, da constante búsqueda nun mundo que nos achica. Eu non son
máis que os restos de todo ese sal.